SOS langs de lijn

Hieronder staat een column als zovele op internet. Heeft deze ook betrekking op Friese Boys? Wij denken van wel en willen daar aandacht voor. Misschien weet iedereen wel een voorbeeld te noemen van hoe het niet moet. Maar wat doen we zelf? Kijk eens naar jezelf langs de lijn. Lees deze column, neem de tips ter harte, en kom zaterdag met een goede instelling naar Friese Boys. Positief coachen, daar kom je verder mee!

Bestuur en jeugdbestuur Friese Boys

SOS Langs de lijn

Onze zoon, zit inmiddels in de F-jes van de plaatselijke RKSV. Het afgelopen weekend wonnen de mannetjes ruim van de buren uit Vught.

Leuk toch? Dat zou je denken, maar ik betrapte mezelf erop dat ik het helemaal niet zo leuk had gevonden. Aan de overkant van het veld stond een vader te coachen, ongetwijfeld met de beste bedoelingen, maar ik denk dat de 8-jarige Roderick, Devano en Floris (gefingeerde namen) een fijn sporttrauma aan het ontwikkelen zijn. En ik merkte aan mezelf dat ik meer bezig was met de coaching van de tegenstanders, dan aan de wedstrijd op zich.

Steeds ging in me om: moet ik hier iets van zeggen? Ligt het aan die beste papa of is het mijn enorme ochtendhumeur dat dit niet kan handelen? Moet ik hem filmen en laten zien hoe dit eruit ziet? Of moet ik dit laten gebeuren en gaat het mij geen zak aan? Ik vermoed het laatste maar gooi tips op me als je er anders over denkt.

Natuurlijk hoorde ik al wel eens van hooliganisme langs de lijn of tegenwerkende ouders tijdens het seizoen. Sterker nog: ik werd een paar jaar geleden gebeld door een vriendin. Of ik training kon komen geven, ze had niemand die het een paar keer van haar kon overnemen. Ik heb het hier over een hockeyteam van 13 kinderen. Maak zelf de rekensom: 13 x 2 ouders en dan inclusief scheidingen en nieuwe partners is er NIEMAND beschikbaar die van 18.00-19.00 op woensdag een training kan verzorgen???

Inmiddels loop ik ruim een jaar rond op de voetbalclub en is het gedrag van ouders nog erger dan ik dacht. En als we het nou over de minderheid hebben… Maar nee. Best veel ouders zijn zo. Wat is nou de definitie van het woordje “zo”, in voorgaande zin?

In mijn beleving is dat: over-beschermend , talent-overschattend, ongeïnteresseerd, pessimistisch en vinger-wijzend.

Ik maak het gedrag van ouders even concreet.

1. Ouders die op hoge poten naar een coach gaan omdat hun kind op een andere positie moet spelen.

2. Ouders die hun kind droppen op het sportveld en vervolgens hulpvragen van coaches keihard negeren terwijl er niemand beschikbaar is om een training te verzorgen.

3. Ouders die hun kind aanmoedigen in termen als: ‘dat is toch geen slag/schot/worp?’ Die (waargebeurd) tegen kinderen uit groep 4 roepen “waarom spelen wij zo timide jongens?”

En dat allemaal met een volume waar je op een festival oordopjes voor krijgt aangemeten. De armgebaren en non-verbale communicatie heb ik nog niet eens meegenomen in dit betoog. En dan de talrijke veertigers die een scheidsrechter van amper 16 jaar (we hebben het hier over een kind!!!) niet bepaald rustig bejegenen als het scheidsrechtertje fouten maakt.

4. Ouders die vinden dat hun kleine Messi, Naomi van As of Kiki Bertens niet ontdekt wordt want de trainingen zijn niet op niveau.

5. Ouders die het niet eens zijn met de teamindeling en daar verandering in eisen “mijn kind kent niemand in dit team. Hij moet naar een ander team en anders haal ik hem van deze club af”.

Ik zou zeggen: succes later, als je met je kind mee moet naar de werkvloer omdat die nieuwe collega niet bevalt. Of dat je later moet helpen om die gewenste promotie op het werk te onderbouwen.

Want in mijn optiek moet sporten leuk zijn, maar is het óók dit. Hoe we kinderen kunnen voorbereiden op het echte leven. Kijk maar naar de voorbeelden.

1. Omgaan met tegenslagen of samen een oplossing bedenken.

2. Iets doen voor een ander. Bijvoorbeeld een keer de training overnemen. En nee, je weet misschien niks van de sport, maar ik mag toch hopen dat verstand van opvoeden aanwezig is. Voor die ene keer dat de trainer niet kan kun je best met 1 of 2 ouders wat fixen. Ik zal helpen. Wat heb je nodig?

Een bal en een fluitje. Laat ze een uur partijtje doen. Desnoods een halfuur. Je doet je kind op een sport en dat vraagt soms ook iets van jou. Al is het maar POSITIEF meedenken.

Een vereniging is geen winkel waar je een product of dienst koopt!

3. Dat je thuis of op het werk geen leuke week had hoef je op zich niet op je kind af te reageren.

4. Realiteitszin. Nee, jouw kind komt niet in het Nederlands elftal. Uitzonderlijk talent wordt hoe dan ook gescout dus maak je geen zorgen.

5.Kennis laten maken met andere kinderen en ervaren dat vooroordelen (meestal) niet kloppen.

En ik snap echt wel dat in sommige situaties ingrijpen van ouders gewenst is. Maar ik durf te stellen dat in 75% van de gevallen dit niet nodig is, en dat kinderen er op alle vlakken niet beter van worden.

Ik dacht een paar jaar geleden dat het allemaal wat overdreven was, dat die talrijke verhalen en columns wat aangedikt waren. Maar het is net als met het programma de Luizenmoeder: pas als je in zo’n situatie zit weet je dat het allemaal gebaseerd is op waargebeurde verhalen.

Ik zou zeggen: klaag aankomende zaterdagochtend met elkaar over de schrijfster van dit stukje, dan kunnen de kinderen zonder geschreeuw vanaf de zijlijn sporten.

Voor nu is mijn frustratie van me afgeschreven en kan ik zaterdagochtend weer genieten van de voetbalprestaties van de lokale F1.

We mogen wederom tegen de buren uit Vught, weliswaar tegen een ander team.

En wij hanteren weer dezelfde tactiek. Kinderen in het veld zetten, af en toe een veter strikken en wat tips geven, en verder laten we ze het een heel eind zelf uitzoeken.

Geen tactiek, geen middenveld, geen 3-2-2. Het is een soort speeltuin-opstelling, en daar komen we tot nu vrij ver mee.

Hoofdsponsor
JUM_fc_slogan kopie
Volgende wedstrijd
Friese Boys 1 - TFS 1
Datum: 17-11-2018
Wijzigingen en afgelastingen
Webshop
Webshop Friese Boys
Agenda
Volledige agenda